Ik (ik begin met ik, dat mag omdat ik reuze trots op mezelf ben) ben 1 jaar gestopt met roken!
Dit moment wens ik werkelijk iedereen toe die wil stoppen met roken of al gestopt is. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou kunnen. Maar het is me gelukt!
Succes iedereen!
Al een tijd heb ik hier niet meer geschreven of rondgelezen. Simpelweg omdat ik het niet nodig had. Na een moeilijke periode mbt niet-roken heb ik mezelf weer bijelkaar geraapt en de regels weer wat strakker gesteld: gewoon helemaal niet roken. Ook niet één trekje.
Hoewel ik geen zin meer heb in roken (ik mis het soms nog wel, maar dat is dan ook alles) merk ik dat ik beter mijn rookregel weer beter moet na gaan leven. Ik heb de laatste weken weer een paar keer een sigaret aangeraakt. En dat moet ik niet doen wil ik het mezelf niet weer moeilijk maken. Ik ben nu bijna een jaar gestopt met roken en ik ben vastbesloten om dat de rest van mijn leven vol te houden. Want wat voel ik me schoon, wat ruik ik fijn, wat heb ik een conditie opgebouwd, wat vind ik het heerlijk om te sporten, hoe mooi is mijn gezichtskleur en huid geworden en wat doe ik andere mensen er een plezier mee.
Nee, er bestaat geen twijfel over. Ik ben gestopt en dat blijft zo. En dat is echt heerlijk!
Ik schrijf dit alleen maar om dit weer even haarscherp voor ogen te krijgen.
Iedereen die het nog moeilijk heeft met niet-roken: je moeite wordt zo beloond. Heb geduld!
He...
Ik rook nog steeds niet. Al leken de omstandigheden er, voor mij dan, ook nog na 200 dagen om te vragen. Wat houdt dit in? Dat ik het echt vol ga houden? Dat ik bij die 3-5% hoor die het volhoudt om te stoppen met roken zonder hulpmiddelen?
Ik wil het heel erg graag geloven en dat doe ik op dit moment ook zo goed als het gaat.
Maar nog altijd: wanneer iemand me zou vragen of ik rook, zal ik zeggen dat ik gestopt ben met roken. Ik kan zo'n vraag nog altijd niet met 'nee' beantwoorden. Dat is dus mijn volgende doel!
Al blijft het een actuele kwestie, ik ben heel blij en ook trots op mezelf dat ik niet meer rook. Het is in veel opzichten heerlijk!
Mijn maatje, mijn vriend, is weer gestopt met roken! Toen ik hem vroeg waarom hij in de eerste plaats gestopt was met roken, zei hij: 'Het is niet goed voor me'. Toen ik vroeg wat zijn tweede reden was, zei hij: 'Jij'. Al geloof ik dat laatste niet helemaal, het geeft me in ieder geval een goed dwangmiddel om hem er van te weerhouden dat hij weer zal beginnen met roken (hij is trouwens wel de 'stopper' van het ergste soort: het kost hem geen/ amper moeite om te stoppen met roken, maar houdt dit uiteindelijk maar 3-4-5-6 maanden vol).
Het gaat goed met 'niet-roken'. En dat is waar ik op dit moment meer dan genoegen mee neem!
Doorzetten allemaal. Het is het zeker meer dan waard (:
Zo, wat een enorm bemoedigende en lieve reacties op mijn vorige bericht. Ik denk echt dat het me door een moeilijke tijd (qua niet-roken dan ey, heb een prima leven verder :) heen geholpen heeft. Ik stond namelijk echt op het punt om weer te gaan roken. Ik was het zo zat! Maar: ik heb hier eens flink rondgelezen en gezien hoe onwijs veel moeite het mensen vaak kost om te stoppen met roken. Zeker mensen die net gestopt zijn. Ik heb echt bewondering voor stoppers! Het is niet makkelijk maar iedereen doet hier zo hard zijn best.
En toen voelde ik mij stom met mijn ruim 200 dagen gestopt zijn. Ik mag dan nog altijd veel aan roken denken, maar zo moeilijk als het in het begin geweest is, zo moeilijk is het nu zeker niet meer. Ik moest me gewoon weer even goed beseffen hoe heerlijk het is om niet meer te roken. Daar was ik me niet meer voldoende bewust van.
Ik ben dankbaar dat deze site bestaat. Ik vraag me werkelijk af of het me zonder gelukt zou zijn. Ik zeg dan wel zonder hulpmiddelen gestopt te zijn met roken, maar eigelijk is dat niet waar. Het beste hulpmiddel is deze site en jullie reacties. Ook is het heel prettig om je eigen berichten terug te kunnen lezen. Dat heb ik de laatste dagen gedaan. Ik las hoe groot mijn gevecht was in het begin en hoeveel doorzettingsvermogen ik eigenlijk heb. Ik ben gestopt met roken! Maar ook las ik hoe ik eigenlijk al maanden heel langzaamaan wat losser om begon te gaan met de ' stoppen-met-roken-regels'. Zo nu en dan een hijs, de mogelijkheid openhouden dat ik misschien wel weer wilde gaan roken.. En dat werkt niet. Als je stopt, dan stop je helemaal. En anders blijft het je achtervolgen totdat het je uiteindelijk, op een moeilijk of zwak moment, in zal halen.
Mijn trots weerhoudt me er van om weer te gaan roken. Maar jullie reacties op mijn vorige bericht doen dat nog meer :)
Heel erg bedankt allemaal. Ik hoop iets voor jullie terug te kunnen doen :)
Allereerst: op de mensen die net gestopt zijn met roken kan dit bericht negatieve invloed hebben. Toen ik net gestopt was met roken las ik voornamelijk in dagboeken van mensen om hier motivatie uit te halen (en dergelijke berichten zijn er in overvloed!) en zat ik echt niet te wachten op een bericht als het onderstaande.
Ik ben ruim 6 maanden gestopt met roken. Bijna 7 zelfs. Het heeft me, vooral in de eerste maand ontzettend veel moeite gekost: emotioneel, onrustig, last van slapeloosheid, erg down, veel ruzie met mijn vriend (met wie ik normaal nooit ruzie maak) etc. etc. Maar gelukkig begon ik me al vrij snel beter te voelen. Wanneer je je dan beseft dat de donkere rookwolk een beetje begint weg te trekken voel je je zo opgelucht! Ik wist echt zeker dat ik nooit meer zou gaan roken, al was het alleen maar om me maar niet weer zo te hoeven voelen. Want wat was het zwaar. Ik denk dat het een van de moeilijkere dingen in mijn leven is geweest. Ik heb ook geen hulpmiddelen gebruikt (op boek van Carr na, maar vond hem meer vervelend dan behulpzaam).
En nu ben ik dus al ruim 6 maanden, een half jaar, gestopt met roken. Mijn vriend met wie ik samen gestopt was, is al na 3-4 maanden weer begonnen met roken. Ik baalde ervan en vond het dom. Het zorgde er niet voor dat ik weer wilde gaan roken.
Totdat... ik 2 maanden geleden vertrokken ben vanuit Groningen naar Gent om daar een jaar te studeren. Mijn vriend is nu 6 uur treinen bij me vandaan, net als mijn kat, mijn vrienden en vriendinnen en mijn fijne kamer. Al vind ik Gent een fantastische stad, ik moe(s)t erg wennen aan alles en heb me behoorlijk alleen gevoeld hier. Mijn vriend heeft me 2 maanden geleden naar Gent gebracht en is een dag of 3 bij me gebleven. En toen ben ik dom geweest. Ik heb gerookt. Niet eens zo veel, zeg 2 sigaretten per dag. Maar dit was ruim voldoende om me het gevoel te geven dat ik terug bij af ben. Ik verzet me sinds die tijd tegen die peuken alsof ik net gestopt ben. Zo nu en dan faal ik (1x per week ongeveer). Daarna voel ik me vreselijk schuldig en probeer mezelf te overtuigen dat ik dit niet moet doen. Ik surf me gek op internet op zoek naar motivatie om niet weer te beginnen. Maar het helpt niet.
Na een half jaar verpesten die klote peuken nog altijd mijn dagen in dit mooie Gent. Ik heb zo het gevoel dat ik die sigaretten nodig heb nu. Ik mis de steun en, en, en....
Ben ik er gewoon nog niet aan toe? Was dit niet het juiste moment? Maar wat als ik weer ga roken? Zal ik ooit succesvol kunnen stopppen? Ik ben echt bang dat ik nooit van roken af zal raken, al rook ik nu al een half jaar niet meer. Het blijft me achtervolgen en ik heb er schoon genoeg van.
Iemand tips?
Hoop dat ik niemand (al te erg) demotiveer met dit bericht. Laat het weten anders, want dan haal ik het weer weg!
Elle
